อีกากับนกพิราบ

Pigeon001กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว…
มีอีกาอยู่ตัวหนึ่ง ที่มักจะคอยอิจฉาในโชคชะตาของนกพิราบ เพราะนกพิราบนั้นส่วนมากจะมีชีวิต มีความเป็นอยู่ที่ดี มีคนคอยดูแลและให้อาหารมันกินในทุกๆวัน ส่วนอีกาอย่างมันต้องหิวโหย และทำได้เพียงหลั่งน้ำลาย อีกามองดูนกพิราบอย่างอิจฉาแล้วคิดว่า “ทำไมนกพิราบถึงมีคนคอยให้ อาหารอยู่เสมอ ๆนะ”

Pigeon001แล้วมันก็ก้มดูบุคลิกภาพของตัวเองที่ดำสนิทไปทั้งตัวจากบ่อน้ำที่ขังอยู่บนพื้น แล้วมันก็ได้พูขึ้นว่า “ตอนนี้ ข้าเริ่มที่จะเข้าใจแล้วว่า ด้วยนกพิราบนั้นมันมีสีที่เป็นสีขาว บริสุทธิ์ แต่ตัวของข้านี่สิ มีสีที่ดำสนิทอาจดูแล้วว่าสกปรก น่ารังเกียจ เลยไม่มีใครที่อยากจะให้อาหารกิน”

Pigeon002อีกาจำได้ว่า มันเคยได้เห็นคนขายแป้งขณะที่เขากำลังทำการขนแป้ง และที่ตัวของเขานั้นก็มักจะมีสีขาว อยู่ตลอดเวลาด้วยเศษแป้งที่ตกลงมา มันจึงคิดว่ามันจะต้องทาสีเพื่อทำให้ตัวเองเป็นสีขาว แล้วเข้าไปอยู่กับพวกนกพิราบ

Pigeon003และเมื่อมันคิดได้ดังนั้นแล้ว ก็รีบบินไปที่ร้านขายแป้งในทันที เมื่อมาถึงที่หมายมันเห็นว่ามีถุงแป้งวางอยู่ที่ตรงข้างหน้าร้าน มันจึงกระโดดลงไป ในถุงแป้งนั้นทันที และก็ได้กลับกลายมาเป็นอีกาที่มีสีขาวบริสุทธิ์อย่างที่มันคิดเอาไว้ “แค่นี้ข้าก็เหมือนนกพิราบแล้ว”

Pigeon004อีกาบินไปยังบริเวณที่มีกลุ่มนกพิราบอยู่ในทันที และยังได้เข้าร่วมกลุ่มกินอาหารด้วย อย่างหน้าตาเฉย แต่แล้วอยู่ ๆ ฝนก็เกิดตกลงมาอย่างกะทันหัน และทำให้แป้งที่ทาอยู่บนตัวของมันนั้น ต้องละลายไปกับสายฝนอย่างรวดเร็ว

Pigeon005มันมีอันต้องกลับรูปร่างมาเป็นอีกาที่มีสีดำสนิทอย่างเดิม พวกนกพิราบเห็นดังนั้นพูดว่า ” นั่นมันไม่ใช่พวกเรานี่ แต่เป็นอีกาขี้ขโมย” พวกนกพิราบไล่จิกและขับไล่มันให้ออกไปจากฝูง พร้อมกับบอกว่า “ไม่ว่าจะทาสีเพื่อลวงตาคนอื่นให้เป็นสีขาวด้วยแป้งยังไงก็ตามเถอะ ไม่นานสีมันก็จะต้องลอกออกจนได้”

Pigeon006อีกาจำใจต้องกลับไปเข้าฝูงตนเองของมันอย่างเดิม แต่ว่าพวกพ้องของมันก็ไม่ต้อนรับ แถมขับไล่ให้มันไปอยู่ที่อื่น โดยได้พูดว่า “เจ้ามันชั่งโง่เขลานัก พยายามที่จะลวงตาว่าไม่ได้เป็นอีกาเพราะอยากจะเป็นนกพิราบสีขาว เพื่อเพียงที่จะได้กินอาหารเหล่านั้น แล้วตอนนี้ถ้าเจ้านึกอยากที่จะกลับมาเข้าฝูงอย่างเดิมแล้วละก็พวกเราไม่ยินดี ที่จะรับเจ้าเป็นพวกพ้องได้อีกต่อไป”

จบนิทานเรื่องอีกากับนกพิราบ

Pigeon007นิทานอีสปนอีกากับนกพิราบ นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า :

หากหลงทะนงตนว่าสามารถลอกเลียนแบบคนอื่นได้ ซึ่งมันก็เป็นเพียงแต่ลักษณะ ภายนอกเท่านั้น คงไม่มีใครที่อยากจะคบหาสมาคมกับคนอย่างนั้นเป็นพวกด้วยแน่นอน

-------------- advertisements --------------

-------------- advertisements --------------

Comments

Scroll To Top