หมาในรางหญ้า

manger002กลางครั้งหนึ่งนานมาแล้ว…
ณ ไร่แห่งหนึ่งในชนบท ชาวนา ชาวไร่ที่นี จะเลี้ยงสุนัขเอาไว้เพื่อคอยเฝ้าไร่ สุนัขต้วนี้ดุ มีนิสัยพาล ไม่เกรงกลัวใคร มันชอบแอบไปเข้าไปงีบหลับอยู่ในรางหญ้า ของโรงนาอยู่เสมอ

manger001ในรางหญ้านั้นมีหญ้าแห้งอยู่เต็มราง ซึ่งถูกเตรียมไว้เพื่อเป็นอาหารสำหรับวัว กลิ่นหอมหวานของหญ้ามันช่างชวนให้น่านอนจริงๆ ว่าแล้วมันก็กระโดเข้าไปในรางหญ้าของวัวแล้วก็ขดตัวลงบนฟางในรางนั้น

manger002เมื่อวัวถูกต้อนกลับเข้าโรงนาในตอนเย็นก็ตรงไปที่รางหญ้าแห้งนั้น ด้วยความหิว แล้วก็กินหญ้าอย่างเอร็ดอร่อย

manger003แต่แล้วเจ้าสุนัขเกิดสะดุ้งตื่น มันรู้สึกโกรธ เดือดดาลเป็นอย่างมาก มันยืนเห่าวัว และเมื่อวัวเข้าใกล้มันก็ทำท่าจะกัด ลุกขึ้นแยกเขี้ยวเห่าไล่วัว ไม่ให้กินหญ้า

manger006วัวจึงต้องถอยห่างออกจากหญ้าแห้งนั้นทั้งๆที่รู้สึกหิวมาก วัวจึงพูดด้วยความอดกลั้นว่า ”เจ้าหมาเกเร แม้แต้หญ้าที่เจ้าไม่กิน ไม่ใช่อาหารของเจ้า เจ้ายังจะขัดขวางไม่ให้ข้ากินอีกหรือ”

manger005

สุดท้ายวัวจึงเดินออกไปจากที่ตรงนั้น แล้วไปกินฟางข้าวในรางอื่นรอบๆโรงนาแทน

จบนิทานเรื่อง หมาในรางหญ้า

manger007นิทานอีสป หมาในรางหญ้า นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า:

คนนิสัยพาล…มักขัดขวางให้ผู้อื่นเดือดร้อนเสมอ”

ภาพประกอบจาก
youtube.com/watch?v=OiQ_Af8yDXY

-------------- advertisements --------------

-------------- advertisements --------------

Comments

Scroll To Top