ลูกหมีกับลูกลิง

dee54กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว…
ในป่าแห่งหนึ่ง มีลูกหมีกับลูกลิงเป็นเพื่อนรักกัน มันทั้งสองชอบออกไปเล่นด้วยกันเสมอๆ ลูกหมีตัวอ้วนกลม ปุ๊กลุก อุ้ยอ้าย แต่ลูกลิงนั้นตัวผอม แขนขายาว ทำอะไรว่องไว

เวลาไปเที่ยวด้วยกัน ลูกกลิงก็จะวิ่งนำหน้าไปก่อนเสมอๆ ส่วนลูกหมีก็จะค่อยๆวิ่งตามไป ลูกหมีชอบกินน้ำผึ้ง มันจึงชอบปีนต้นไม้ ส่วนลูกลิงชอบกินผลไม้ จึงชอบปีนต้นไม้เช่นกัน

แล้ววันหนึ่งขณะที่ มันทั้งสองกำลังปีนต้นไม้ เพื่อกินในสิ่งที่ตัวเองชอบ ลูกลิงก็พูดขึ้นว่า “เจ้าหมี ข้าปีนต้นไม้เก่งกว่าเจ้าแน่นอน ว่องไวกว่า รวดเร็วกว่า ถ้าไม่เชื่อข้าจะปีนต้นไม้ให้ดู” แล้วเจ้าลิงก็ปีนขึ้นต้นไม้ พลางห้อยโหนตัวไปมา ลูกลิงโยนตัวจากกิ่งนั้นไปกิ่งโน้น

ลูกหมีจึงกว่าชื่นชมเสียงดัง “ฮู้…เก่งจัง ข้าคงทำไม่ได้แบบเจ้า” ลูกลิงได้ยินดังนั้นก็ลำพองใจ โยนตัวอย่างแรงและรวดเร็วจนไม่ได้ดูกิ่งไม้ จึงคว้ากิ่งไม้พลาดจึงตกตุ้บลงมา ลูกหมีหัวเราะเยาะเสียงดังลั่น จนทำให้ลูกลิงรู้สึกเสียหน้า

จบนิทานเรื่องลูกหมีกับลูกลิง

นิทานอีสปลูกหมีกับลูกลิง นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า :

เตือนใจให้คนเราอย่าทระนงหรือประมาท ไม่ว่าจะมีความรู้หรือฉลาดปราดเปรื่องสักแค่ไหน ก็มีวันพลาดท่าเสียทีเขาได้ ดั่งสำนวนสุภาษิตไทยที่ว่า “สี่ตีนยังรู้พลาด นักปราชญ์ยังรู้พลั้ง

-------------- advertisements --------------

-------------- advertisements --------------

Comments

Scroll To Top