ม้ากับลา

hourse01กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว…
ในฤดูร้อนที่อบอ้าว มีพ่อค้าคนหนึ่งมีความจำเป็นที่จะต้องนำสินค้าไปขายต่างเมือง ที่อยู่ห่างไกลออกไปและต้องให้เวลาเดินทางเป็นเวลานาน เขาคิดจะถนอมม้าไว้ใช้เมื่อคราวจำเป็นเท่านั้น จึงเอาสินค้าทั้งหมดใส่ไว้บนหลังลา ส่วนม้านั้นเขากลับปล่อยให้เดินตัวเปล่า โดยไม่ได้บรรทุกอะไรเลย

hourse01ลาเมื่อถูกบรรทุกของหนักๆ ก็ล้มเจ็บลง มันจึงพูดกับม้าอย่างน่าสงสารว่า “ท่านๆ ข้ามีอะไรจะของให้ท่าช่วยสักอย่างหนึ่งจะได้ไหม” ม้าเมื่อได้ฟังดังนั้นก็หันมองอย่างไม่ค่อยเต็มใจ แล้วลาก็พูดต่อว่า “ช่วยแบ่งของไปจากหลังข้าบ้างเถิด ข้าเดินต่อไปไม่ไหวแล้ว ถ้าท่านช่วยแบ่งเบาภาระไปบ้าง ข้าคงหายเจ็บแล้วกลับมามีแรงขึ้นบ้าง แล้วข้าจะเอาของกลับมาใส่หลังข้าเหมือนเดิม ถ้าท่านไม่ช่วยข้า ข้าคงต้องตายเป็นแน่” แต่ม้ากลับไม่ฟังเสียงขอร้อง แล้วยังตอบกลับด้วยความโมโหว่า “ขาของข้ามีไว้สำหรับวิ่ง จะให้มาช่วยเจ้าแบกของหนักๆ อย่างนั้นได้อย่างไร” แล้วก็บอกให้ลาทนไปก่อน อย่าบ่นนักเลย

hourse02ลาจึงไม่พูดอะไรต่อ แล้วอุตส่าห์เดินต่อไป ในไม่ช้ามันก็หมดแรงแล้วล้มลง ขาดใจตายไปตรงนั้น เมื่อพ่อค้าเห็นดังนั้น ก็แก้เอาสินค้าที่อยู่บนหลังลาทั้งหมดมาใส่ไว้บนหลังม้า เท่านั้นยังไม่พอยังแถมเอาศพของลาบรรทุกเพิ่มเข้าไปอีก ม้าจึงครางว่า “พุทโธ่เอ๋ย เรานี่ช่างชั่วเสียจริงๆ ไม่เห็นใจผู้อื่น เดี๋ยวนี้ถูกบรรทุกของหนักแล้ว มิหนำซ้ำ…ยังมีศพลาเพิ่มขึ้นอีกเสียด้วย”

จบนิทานเรื่อง ม้ากับลา

hourse03นิทานอีสป ม้ากับลา นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า:
คนที่ไม่รู้จักเห็นอกเห็นใจมีความเมตตาให้กับคนอื่นนั้น…ส่วนมากทุกข์นั้น…ก็จะมาตกกับตัวเองดังนี้แล

-------------- advertisements --------------

-------------- advertisements --------------

Comments

Scroll To Top