กวางกับนายพรานหนุ่ม

hart05กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว…
มีกวางหนุ่มตัวหนึ่งกำลังดื่มน้ำจากสระ มันมองเห็นเงาตัวเองที่อยู่ในน้ำ ก็อดชื่นชมความงามของตัวเองไม่ได้ “โอ้ ท่านจะเห็นเขาที่สวยงามอย่างนี้ได้ที่ไหนอีก รวมทั้งเขาที่แตกกิ่งก้านออกไปนั้นด้วย ข้าอยากจะมีขาที่มีคุณค่ามากกว่านี้ เพื่อจะได้รับกับหัวที่งามสง่านั้นเสียเหลือเกิน น่าเวทนาสงสาร ที่มันเล็กเพรียวลมและบอบบางมากเกินไป”

hart01ระหว่างที่มันกำลังสำรวจตัวเองอยู่นั้น ขณะพรานคนหนึ่งก็ได้เดินเข้ามาใกล้ และได้ยิงธนูมาทางมัน ลูกธนูเฉียดฉิวไปเพียงนิด

hart02ชั่วเดี๋ยวเดียวเจ้ากวางหนุ่มตัวนั้นก็เผ่นแนบไปข้างหน้า ด้วยความช่วยเหลือของขาอันปราดเปรียวของมัน เจ้ากวางก็ไปอยู่ในที่ที่เกือบจะลับตาของนายพราน

hart03แต่เนื่องจากมันไม่ได้สังเกตทางที่วิ่งไป มันจึงวิ่งผ่านต้นไม้บางต้นที่มีกิ่งก้านห้อยต่ำลงมา เขาของมันจึงติดอยู่กับกิ่งไม้เหล่านั้น ทำให้นายพรานมีเวลามากพอที่จะตามมาทัน กวางหนุ่มจึงร้องเสียงหลง “โอ้ตายแล้ว ตายแน่ๆ”

จบนิทานเรื่องกวางกับนายพรานหนุ่ม

hart05นิทานอีสปกวางกับนายพรานหนุ่ม นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า :
เท่ห์ กินไม่ได้ ไม่เท่ห์ แต่กินได้

ภาพประกอบจาก
umass.edu/aesop/content.php?n=18&i=1

-------------- advertisements --------------

-------------- advertisements --------------

Comments

Scroll To Top